Öznel Şiiri - Mısrâî Berceste

‘Bir zamanlar’ diyorlar, bilmiyorum ne zamanlar.
Belki Kalû Bela, belki cennetten kovulduğum zamanlar.
Yasak elmayı ben yedim Tanrım.
Ya günâh için varım, ya da âh.
Bir tenim, candan mahrûm.
Ruhum ediyor bana tamah.

*

Bırakıp gidilen gibiyim, unutulan gibi.
Kehf’in Ashâbı’ndan; zamanın terk ettiği.
Yüzyıllarca uyudum; uyandım Tanrım.
Ya düşler için varım, ya yalanlar.
Bir gâfilim, kendimden mahrûm.
Başım aklımı âzad kılar, bırakır; yola salar.

*

Meylettim de yasa düştüm, sevdâya değil.
Mersiyeler dizilir ardımca. Yuğlar, sagular; Afrâsiyâb’a ağlanır gibi.
Öldüm ve yine cansız; dirildim Tanrım.
Ya cennet için varım, ya cehennem.
Verimsiz bir toprağım, sudan mahrûm.
Çürümüş kemiklerden ibaretim, ne elem!

*

Gündüzü terk ettim, o da beni.
Karanlığım, soğuğum. Ve ürkütücü.
Lût’un kavmini bende helâk ettin Tanrım.
Ya lânetler için varım, ya şafaklar.
Bir geceyim, cesaretten mahrûm.
Firâvun duaya benimle başlar.

*

Harâmım, yasaklandım, lânetlendim.
Gecede gizliyim, belki de Hayyâm’ın şarap kadehinde.
Cehenneme giden yol benim Tanrım.
Ya isyân için varım, ya yanmak için ateşlerde.
Bir günahım, cennetin kapısından mahrûm.
Kâfi gelir mi kırk tas; kırk sevâp, kırk günde.

*

Karalandım sayfalarca, hiç silinmeden.
Biriktirdim bütün zıtlıkları; iyiyi, kötüyü; akı, karayı.
Sana adanmalıydım ben Tanrım.
Ya sevmek için varım, ya bir nefes.
Bir ömürüm, yaşanmaktan mahrûm.
Bitsem ve yansam, yansam ateşlerde diyor bir ses.

*

Kâğıtlara yazıldım, kazındım, ezberlendim.
Yusuf kuyuda benle nîdâ etti, Yunus balığın karnında.
Annemin yüreğindeki benim Tanrım.
Ya hayır için varım, ya şer.
Bir duâyım, iman dolu yürekten mahrûm.
Bir rüzgâr eser, yükselirim, ârşa yükselenlerle beraber.