Özlüyorum Şiiri - Caner Gümüş

Sana ulaşmak için
binbir yol aradım zamanında.
Şimdi düşünüyorum da: Sen mi kaldın,
yoksa yollar mı aklımda?

Her yol biraz sen, her sen biraz uzak;
her soluklanışım sensiz bir durak.
Ben seni değil,
sana giden beni özlüyorum zamanla.

Gecelerin sessizliğine karışıyordu
yokluğunun çığlıkları.
Sesini taklit eden yıldızlar söylüyordu
sevdiğin şarkıları.
Ben o şarkıları özlüyorum ay ışığında.

Ay sustukça yüzün düşüyordu
gecenin kıyılarına.
Özlediğim ne senli ezgilermiş
ne de sessiz bir veda;
seninle aynı göğe bakan
o yabancı benmişim aslında.

Zoraki sevmelerin peşinden hiç gitmedim.
Umudumu kurumuş dallara çaput etmedim.
Sana bakan göğü, soluduğun havayı ayrı sevdim.
Toprağa gömdüm şiirlerimi
adınla beraber.
Ben seni değil,
şiir kokan toprakları özlüyorum;
toprak da şiir de bunun farkında.

Şimdi hangi çiçeğe dokunsam
dizelerim bulaşıyor ellerime.
Gökyüzünden tebessümler hâlinde
inerken bahar yağmurları,
benden habersiz filizleniveriyor şiirler.
Hiçbirinde adın yok.
Sen kalmışsın toprağın altında.