Özlüyor Be İnsan Memleketini

Ben hep böyle düşünmeye başlarım
Hasta mı, sağ mı ki arkadaşlarım
İnanın ahbaplarım, gardaşlarım
Özlüyor be insan memleketini.

Kaderim olmasa hiç sınanmazdım
Derlerdi de bir türlü inanmazdım
Yaşayan bilirmiş, yaşadım yazdım
Özlüyor be insan memleketini.

Ne günlerdi Mete, ne günlerdi la
Sırayla giderdik davara, mala
Çördük toplamaya hepimiz Çal’a
Özlüyor be insan memleketini.

Hayat zordu, olsun; olsun zahmetli
Ne günlerdi be Saffetli, Ahmetli
Çulluların Ömer olmuş rahmetli
Özlüyor be insan memleketini.

Hayrettin yapardı Bozkurt selamı
Bilmezdik hamburger, cipsi, salamı
Emmimi, ememi bir de halamı
Özlüyor be insan memleketini.

İyiymiş de Tarık, beni sorana
Yaz tatilinde giderdik Kur-an’a
Hep şaka yapardım Seyit Turan’a
Özlüyor be insan memleketini.

Osman Akça, Dondurmacı İsmail
Kel Bekir’i unutmak mümkün değil
Pazarcılık yaparlardı hep Bayramgil
Özlüyor be insan memleketini.

Neyi unuttum sor, Orhan ben neyi?
Ekeoğullarını, Ahmet Bey’i
Üsüynayı bir de Dere Mehle’yi
Özlüyor be insan memleketini.

Babamı Gücükburun’a yatırdım
İçimde bir ateş, öyle oturdum
Ağlayarak ben geceyi bitirdim
Özlüyor be insan memleketini.

Gırallerin karşısındaydı fırın
Keşikle giderdik, olmazdı sorun
Perşembe bizdeydi, salı Nufların
Özlüyor be insan memleketini.

İçine kurşun döktüğüm aşığı
Tarlada yoğurt yediğim kaşığı
Nerede sıyırdığım bulaşığı
Özlüyor be insan memleketini.

Harmana yığardık dağ gibi sapı
Taştan kale yapar oynardık topu
Akşam kapanırdı kanatlı kapı
Özlüyor be insan memleketini.

Kümbet Irmağında nasıl yüzerdik
Üyüğün dibine doğru gezerdik
Bir ip alıp alıçları dizerdik
Özlüyor be insan memleketini.

Ekmek aşı yerdik, bazen bulamaç
Şükrederdik hep değiliz diye aç
Ne kıyak adamdı Abdullah Topaç
Özlüyor insan be memleketini.

İsmail MALATYA bitmez özlemin
Hepsini anlattın sırayla demin
Bir gün biter mi ki, değilim emin
Özlüyor be insan memleketini.