Özleyiş Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

Özleyiş

Kaybettiğinde ararsın
Yitirdiklerini…
Bir aşk, bir yar
Fısıldar sevgisini sansürsüz,
Yanık yanık anlatır
Yokluğunu, hiçliğini.

Sevgili rüyalarına girer —
Ne de çok sevmiştik,
Birbirimize “aşkım” demiştik;
“Çok seviyorum seni”
Bir nakarat gibi döner içimde…

Şimdi hasreti kaldı elimizde
Hatıralarımızın;
Onunla avunur, ağlaşırız.

Olsun — özlemle dolmak
Hiç yoktan iyidir yine de.
Söylenecek sözleri biriktirmek
Susmaktan evladır; bir umuttur.

Kavuşmayı beklemek bahardır;
İçimize güller, papatyalar
Serpiştirir buket buket.
Yaseminler misk kokar içinde,
Hanımelleri ince ve zarif süzülür…

Özlemek böyle bir şey:
Esirin evine dönmeyi,
Mahpusun eşinin kokusunu,
Gecenin gündüzü sardığı,
Toprağın suya hasreti gibi…

Ölünün bir Fatiha beklediği,
Tomurcuğun goncaya durduğu gibi —
Askere giden oğula kına yakan
Anaların içten içe büyüyen ateşi gibi.

Ve insan,
Kalbinde taşıdığı boşluğu
Bir isimle doldurur:

Ya Hakk… Ya Rabbi…