Özler sahipsiz Şiiri - Hüseyin Özçelik

Dünyanın derdine düşmüş te insan
Aslında bakınca özler sahipsiz
İnsan insanlığı kaybetti burda
Beden geziyor da gözler sahipsiz

Ben varım diyor ya olmayan yerde
Gönülden silinmiş kalmayan yerde
Boşalmış be gardaş dolmayan yerde
Beyhude bir halde sözler sahipsiz

Rengini kaybetti işte rengini bilmez
Utanmak kalmamış yüz yoktur silmez
Döndükçe döner beyim duru bilinmez
Olmayan yerde mi? Yüzler sahipsiz

Gidiyor görürsün yoldan uzakta
Konuşur söyler de dilden uzakta
Bambaşka alemde elden uzakta
Yürüse ne ki? Ayağın üstü dizler sahipsiz

Bu kadar olmaz be kimlere kaldı?
Çobandız sürümü kurtlar mı daldı?
İnsanlar vicdandan çok şeyler çaldı
Deriyi oluşturan beyim bezler sahipsiz

Makamlar bozulmuş doğrudan uzak
Makamlar yolu'nda kurulmuş tuzak
Benim demek çok güç bu bana uzak
Yolları yol değil gardaş izler sahipsiz

Çiçekler kurumuş güzellik bitmiş
Sevgi muhabbet kaybolup gitmiş
Hep böyle dostum yediden yetmiş
Bizi biz yapacak vay bizler sahipsiz

Hüseyin im böyle velhasıl batmış
Derdine yandığım'ın dost dostu satmış
Yüzler kalmamış burda astarı yırtmış
Hangi onlar dersin işte yüzler sahipsiz