Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
GÜZEL BİR HASRET ŞİİR..
HASRET NE SÖĞÜT DALINDA NE ARI BALINDA O BİR AZAP ÇİÇEĞİDİR VUSLAT YOLUNDA..
KUTLARIM HASRET ŞİİRİNİ DOST AMMA VUSLAT EN HÜZÜNLÜ AYRILIKLARIN İLK ADIMIDIR BİLİRSEN.. SELAM VE SEVGİLERİMLE ESEN KALIN
görünmeze taş atmak ve ses beklemek...
anlam ve duygu yüklü nefis bir çalışma daha..
saygılarımla kutluyorum...
hangi özlem kuyu dibi karanlığında ışığa muhtaç değildir ki...kısa ve öz özlemin sancısı çığlık atmış..tebrikler
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta