Özledim oğul... Şiiri - Cân Cân 2

Öyle bir özledim ki,
geceyi sabaha bağlayan o ince sızıyı bilir misin sen,
işte tam orada kaldım ben.
Erkek adam ağlamaz derler ya,
ben en çok o saatlerde yeniliyorum kendime.
Kimse görmüyor,
ama içim diz çöküyor.
Adını içimden her geçirdiğimde
kalbim diz çöküyor yamacımda.
Bir baba evladının adını söylerken
bu kadar titrer mi sesi?
Titriyor işte.
Duymuyorsun.
Bir babanın “oğul” deyişi var ya,
dünyadaki en güçlü ve en çaresiz kelime aynı anda…
Hem omuz vermek ister
hem omuz arar.
Dökülüyor dudaklarımdan
ama yankısı bile geri dönmüyor.
Ben şimdi o iki keskin bıçak arasında paramparçayım.
Bir yanda sana öğrettiğim hayat,
bir yanda sensiz öğrendiğim yokluk.
Hangisi daha acı,
bilmiyorum.
Gülüşün hâlâ duvarlarda asılı.
Eve girerken hâlâ sana seslenecekmişim gibi oluyor.
Ayak sesin kulaklarımda
yarım kalmış bir cümle gibi.
Devamını getiremiyorum oğul.
Hiçbir şeyi tamamlayamıyorum.
Kapı her çaldığında
içimde küçücük bir umut ayağa kalkıyor.
Baba yüreği işte,
aklına söz geçiremiyor.
Bir an “geldi” diyorum,
sonra yeniden susuyorum.
İnsan susarak da yıkılırmış,
yokluğunda öğrendim.
Özlemek ne ağır yükmüş meğer…
Yokluğunda öğrendim oğul.
Bir evladın yokluğu
insanın içine çöken koca bir dağ gibiymiş.
Ve ben o dağın altında
dimdik duruyormuş gibi yapmayı öğrendim.
Nefes alıyorum ama
sanki ciğerlerim yarım.
Güçlü görünmeye çalışıyorum
ama geceleri dizlerim çözülüyor.
Bir baba
evladının yokluğunda
en çok kendi çaresizliğiyle yüzleşiyormuş.
Oğul…
Sana sarılamadığım her gün
içimde biraz daha eksiliyorum.
Sana öğretecek çok şeyim vardı daha.
Birlikte susacağımız,
birlikte güleceğimiz günler vardı.
Oğul…
Adını göğe bırakıyorum bazen.
Belki bir rüzgâr taşır sana diye.
Belki bir yerde
“baba” dersin diye.
Oğul…
SENİ ÇOK ÖZLEDİM OĞUL…
Bir babanın yüreğiyle,
dimdik duran ama içten içe yıkılan bir adamın yüreğiyle…
Seni çok özledim.

@dsız..

Not...
Yüreği çok güzel bir BABA...
İYİ Kİ VARSIN...