Seni ne kadar özlediğimi söyleme fırsatım olmadı hiç.
Akıp giden manasız sesler arasında sesini özledim.
Saçının kokusunu, saçına taktığım çiçeklerin kokusundan daha çok özledim.
Seni unutmadım, denemedim bile.
Ne bugün, ne yarın
Ölüme, acıya ve yokluğuna alışmadım..
Seni saf bir güzellik için sevmedim,
ruhunun ışıltısını, gözlerinin buğusunu, heyecanlanınca ve üzülünce titreyen sesini,
o masum çocukluğunu sevdim.
Ölürken bile tutmak istediğim eller, senin ellerindi..
Ölüm ayırsaydı bizi, yaşam hatıraları saklayan bir aşina yüz olacaktı.
Hayat ayırdı.
Artık ölüm, içimizde duran, içinde durduğumuz bir manasızlık.
Artık bu manasızlık, yaşama sevincinden arınmış, üzerimizdeki bir donuk bakış.
Kayıt Tarihi : 29.10.2026 14:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!