Ölüm nedir bilmezdim özgürken
Zincirler paslanmıştı toprak altlarında.
Güzel günler vardı hep hatıratlarımda,
Üzülmek aykırıydı özgür ruhlara.
Rengarenk bir çınar dururdu ateşin karşısında,
Kötülük yaşayamazdı yapraklarının altında.
Eğilmek yoktu hiç bir zaman ruhumda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta