Kanatları papatyalardan bir kelebek,
Yuvasını kaybetti.
O huzura uçtu
Ve gökyüzü yuvası oldu;
Ama geride kalanlar dertli...
Bu olay,
Vatanın tüm kadınlarına uzanan bir eldi.
Ellere gerek yok;
Özge'nin kanatları,
Tüm vatanı sarmaya yetti.
Ayaklarının altına cennet aday olan birine
Acımadı cellat.
Gurbetteki Özge’nin yuvası,
Şimdi tüm bir kainat.
Onlara göre kadınlar yoldan çıkmış,
Sevgililer ahlaksız...
Ey niyeti bozuklar,
Siz bu vatanın Özgelerini,
Sahipsiz mi sandınız?
O henüz genç bir kızdı,
Öğreneceği çok şey vardı.
Hayalleri belki atanmak,
Belki de çok sevdiği bir yardı...
O da bir annenin bebeğiydi,
Gözünün nuru…
Ne gelinliğini gösterdiler,
Ne anne olmayı,
Ne de iyi bir sonu...
O artık bu kötü dünyayı terk etti,
Oldu bir melek.
Diğer Özgelerin kurtulması için
Kaç Özge daha gerek!
Yeni yeni çözüyordu hayatı;
Aklında hayaller,
Omuzunda kanatlar...
Ey Türkiyem, ey insanlık uyan;
Yine bizi biz yapanı kanattılar.
Aslında hepimizin Özgeleri var,
Birine gelen zarar hepsine gelmiştir.
Özge sana eş,
Ona anne,
Bana kardeş...
Bir ocağı değil,
Binlerce ocağı yaktı düşen bu ateş...
Özge bana ölümsüz bir şiir,
Özge benim annem,
Özge benim kız kardeşim,
Özge benim eşim…
Bu mezalime değil ortak olmak,
Sessiz kalan bile mücrim...
Mayıs / 2015
Kayıt Tarihi : 31.08.2020 10:41:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Özgecan Aslan'ın anısına...
