Hasreti kaldırıp umudu eken,
Türküler kalırmış ozan ölünce.
Âlemin derdini yük edip çeken,
Yazılar kalırmış ozan ölünce.
Bir ozan yüreği sazın telinde,
Sızlar da kalırmış ozan ölünce.
Solmasın istermiş menekşem, lalem;
Adını anarmış her daim âlem.
Sevdayı yazarken yüreği kalem,
Türküler kalırmış ozan ölünce.
Bir ozan yüreği sazın telinde,
Sızlar da kalırmış ozan ölünce.
Özü temiz derler, gönülde hazan;
Vakitsizce giden bir garip ozan.
Bazı “umut” diyen, bazı “dert” yazan,
Yazılar kalırmış ozan ölünce.
Bir ozan yüreği sazın telinde,
Sızlar da kalırmış ozan ölünce.
Firari bir garip, yazar kendince;
Bir kalem sahibi çekip gidince,
İnletir tezene inceden ince...
Türküler kalırmış ozan ölünce.
Bir ozan yüreği sazın telinde,
Sızlar da kalırmış ozan ölünce.
Zöhre Eylem Yıldırım(Ozan Firari)
11/01/2013/İzmir (Kıvırcık Ali anısına saygıyla)
Kayıt Tarihi : 11.1.2013 04:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kıvırcık Ali (Ali Özütemiz) anısına saygıyla
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!