Oysa Şimdi Şiiri - Yılmaz Tizgöl

Önceleri...
Hiç kimsenin yaşamadığı aşklar istiyordum.
Hiç öpülmemiş dudaklar.
Yabancı bir elin taramadığı saçlar.
Ve sadece seni anlatan papatyalar.
Sonbahara doğru olgunlaşmış, ama hiç dokunulmamış altın rengi başaklar.
Rüzgârlar istiyordum.
Senden başka kimseye değmemiş.
Ve nehirler istiyordum, sadece senden geçmiş.
Yağmurlar istiyordum sende süzülmüş.
Ve sakalar istiyordum, cıvıltılı sesleri sadece senin kulaklarına değmiş.
Çiçekler istiyordum sadece, sana açılmış mesela.
Güneş sana vursun.
Gölgeler sadece sende olsun istiyordum.
Ve şarkılar istiyordum sadece senin için.
Tüm besteler, bütün nağmeler seninle olan.
Her yol sana çıksın.
Sağda sen ol, solda sen.
Önümde, arkamda.
Aşağıda, yukarıda.
Velhasıl, her tarafta sen ol istiyordum.
Önceleri ne kadar çok şey istiyordum.

Öyle masallar olsun ki hep seni anlatsın istiyordum.
Öyle hikâyeler, öyle romanlar.
Pamuk Prenses sensin, Külkedisi sen.
Kaf Dağı'nın ardında.
Ve arzın tam ortasında.
Hep sen ol istiyordum.
Senle dolsun ormanlar.
Sen koksun ıhlamurlar.
Senle gelsin sonbahar.
Sen... sen gibi dökülsün yapraklar.

Önceleri hiç edilmemiş dualar ediyordum.
Hep seni isteyen.
Hep seni özleyen.
Hep seni bekleyen.
El değmemiş.
Gün görmemiş hayaller kuruyordum.

Oysa şimdi...
Şiirler yazmak istiyorum kimsenin bilmediği.
Kitaplar yazmak istiyorum hiç okunmamış.
Şarkılar söylemek istiyorum.
Kimsenin dinlemediği.
Ve çok uzaklara gitmek istiyorum.
Kusursuz olan her şeyden vazgeçtim artık.
Daha çok anlıyorum insanları.
Ve daha çok seviyorum doğayı.
Kuşları, balıkları, kaplumbağaları.
Karıncayı bile... İncitmiyorum.
Artık fark etmiyor trenler hangi istasyondan kalkmış,
nereye gidiyorlar.
Artık gül değerli değil kasımpatıdan.
Hiçbir şemsiye korumasın beni yağmurlardan.
Olduğu gibi seviyorum her şeyi korkmadan ve kusuruna bakmadan.

Hiç kaybedecek zamanım yok artık.
Az uyuyor, çok çalışıyorum.
Yemek yerken kitap okuyorum.
İşe giderken şiir yazıyorum.
Biri bitmeden bir daha.
Ve daha çok ağlıyorum.
Kaç kitaplık ömrüm kaldı?
Bu tozlu raflarda.
Kaç roman okurum, kaç hikâye yazarım
içime yaptığım bu uzun yolculukta?
Kaç kişiye derim gülümseyip merhaba?
Kimlerle karşılaşırım?
Kimleri sığdırırım bu masala?
Var olmak çok güzel... biliyorum.
Ya yok olmak... varlıkta?

YILMAZ TİZGÖL
MOSKOVA
06.07.2021