Oysa ki Şiiri - Yunus Hüseyni

Ömür uzadıkça kısalır
Beden büyüdükçe yaşlanır
Kumaş eskidikçe yıpranır
Oysa güneş yeni doğmuştu.

Kişi marazlanınca anlaşılır
Yüzü solgunlaşır
Gözleri içeri çöker
Dili zor döner
Nefes alışı sıklaşır
Gözlerindeki elemli bakış
Ruhunun bedende kalmasını anlatır
Da... Beden ölüme yaklaşır.
Oysa güneş daha yeni doğmuştur.

İnsan bu! Güneşin doğumuna sevinirken
Ay'ın batışına üzülün mü?
Veya tam aksine güneşin batışında
Ay'ın doğumuna sevinir mi?

Hüzün açık yaranın verdiği acıya benzemiyor
Ruha eziyet etmek isteyen şeytan olamaz mı?

Fikir, bir bebeğin doğumuna benzer
Yanık haykırış ile başlar
Sarılır, sarmalanır, büyütülür
Akıl baliğ olup yuvasından çıkar

İnsan yüreğini dolduran şey mutluluk değildir
Mutluluk insanın yaşadığını ifade etmede yetersizdir
Dehşet, korku ve hayret yaşama hevesini ateşleyendir
Oysa güneş insan için yeni doğmuştu.

Düşünce, insanın kendi sürgünüdür
Canını en çok yakacak süngüsüdür
Ve acı çeken insan özgürdür
Oysa çırılçıplak güneş yeni doğmuştu

Bela, başa gelenden ruhu daraltacak kadar
Devler diyarının en kudretli devi gibi görünür
Ve bir hamd ile büyük belalar küçülür
Oysa Güneş insan için yeni doğmuştu.

Sır, insanoğlunun yüreğinde gizlenir
Ne yenilir, ne yutulur ne de çiğnenir
Yaradan, insan kalbinde olanı mutlak bilir
Oysa ki Ay insan için yeni batmıştı.
Ve insanoğlu bunu çoktan unutmuştu.