Öyle İşte Şiiri - Özgen Öz

bir akşam üstüydü,
güneş çekilmişti evlerin saçaklarından;
sokaklarda unutulmuş
birkaç gölge dolaşıyordu.
ben hiçbir şey aramıyordum.
ne bir mucize,
ne yeni bir başlangıç,
ne de geçmişten kalan
bir hesabın cevabını...
insan bazen
hayattan elini çekiyor;
kalabalığın içinden geçerken
kendi sesini bile duymak istemiyor.
sonra sen çıktın karşıma.
öyle büyük bir şey olmadı aslında.
dünya durmadı,
kuşlar yön değiştirmedi,
uzakta bir ezan sesi duyulmadı....
sadece...
O yemyeşil cennet
gözlerin bir an
gözlerime değdi.
Kalbime soracak hiç vaktim olmadı
Ve
bir iğnenin
suya düşmesi kadar sessizdir başlangıcı;
sonra halkaları
insanın bütün geçmişine yayılır.
o günden sonra
aynı sokaklardan geçtim
ama hiçbir yer
eskisi kadar bildik değildi.
bir bardak çayın buharında
yüzünü gördüm,
bir şarkının arasında
sesini duydum,
gecenin en tenha saatinde
adını söylemeden
seni düşündüm.
Saatlerce
Ve günlerce...
işte aşk biraz da budur belki;
bir insanın
hayatına girmesi değil,
hayatındaki eşyaların
yerlerini değiştirmesi.
masanın üzerindeki bardağın,
perdenin aralığındaki ışığın,
kapının yanında duran eski ayakkabının
birdenbire anlam kazanması…
sen bana
bir dünya vermedin.
daha tuhaf bir şey yaptın;
dünyaya yeniden bakmayı
öğrettin.
şimdi biliyorum;
bazı insanlar
ömür boyunca aranmaz.
bir gün
hiç beklemediğin yerde
karşına çıkarlar.
ve insan o anda
onları ilk kez görmez.
sanki yıllardır
içinde bir yerde
sessizce bekliyormuş gibi
tanır.
ben seni tanıdım.
adı konmamış
eski bir şarkıyı hatırlamak gibiydi.
ve o günden beri
hayatın en garip gerçeğini taşıyorum içimde:
insan bazen
onunla bir ömür yaşayabiliyor...
Belkide kendince....