Öyle gel 2 Şiiri - Özcan Kurt

ÖYLE GEL

Dünya Evrenin, tarlası, arka bahçası,
Arş, ARZIN, arz, ARŞ'IN tıpkı kopyası,
Dolar boşalır han, Ay da mahyası,
Başka düzlemden sen, bak da öyle GEL,

Soyun, simge, makam, bütün adlardan,
Çıka geldik, biz, hep, aynı, odaktan,
Eteğinde ne varsa, bütün taşlardan,
KUR-ban, eyle insan, kop da, öyle GEL..!

Bu yücelerden sana, özel bir çağrı,
Pınar coştu, son dem, bendini aştı,
Herkes kabın alıp, kaynağa koştu,
Zamanı aş, öte..! sap da öyle, GEL..!
İ
İnsan artık, ekin, başağa durdu,
Yaşın genç, baharlar, geride kaldı,
Tekamül çile, mermerli yoldu,
Gülü dikeni, sen, derde, öyle gel..

Yunus dülger, dolap, susuz döndürür,
Yıldızlardan alıp, insan çimdirir,
ŞEMS yandırır, döküp, Rumi söndürür,
Hepten, Hiçe, boşal, DOL da öyle, GEL..!

Ayrı kavimleriz tanışmak için.
Habil'le, Kabil'iz, barışmak için,
Barışıp da, insan, karışmak için.
SINIRLARI, AÇ, sen, UÇ ta öyle GEL..!

Kimi, meraksızdır, eşikte bekler,
Kimi, sofada, gez, gönlünü eğler,
Kapının ardı kor, hemi de, cevher,
Durma.! kabuğunu, KIR da öyle, GEL..!

ÖZ ve CAN derim ki! mevzu çok derin,
İNSANLAR bir olsun, EL ELE VERSİN,
İnsan değişsin ve dümene geçsin,
Navigasyon, bilinç, aç da öyle