Otuz Yedi Şiiri - Ömer Çavuşoğlu 2

Kapatsan gözlerimi seni görmeyene dek
Kokun girsin sadece dünlerimden içeri.
Alevlerin yumağı beni örmeyene dek
Nurunu sarmalasam günlerimden içeri.

Boşluktaki yankının bu kaynağı sen misin?
Yokluğunda toprağa sebep veren susuzluk..
Aklımla savaşımın dayanağı sen misin?
Sen misin yüreğime batan bu huzursuzluk?

Mehtabını kazıdım yüzümdeki gülüşe
Şimdi sen maşukuna ölüm kadar uzaksın.
Zihnimde yer bulmayan böylesi bir ölüşe
Toprağından fışkıran zulüm kadar uzaksın.

Hüzün rüzgarlarına kaptırdığım bu ömür
Duvar örer ruhuma ham maddesi çelikten.
Kahır erozyonları tüm evrene dökülür
Amansızca millenmiş kalbimdeki delikten.

Gidişinle zamana bulaştı bir değişim
Serçelerin yerini akbabalar devraldı.
Dostluk denen temayla kesildi iletişim
Kanepemin yanında yalnızlıklar yer aldı.

Hangi boyutta şimdi ruhundaki hissizlik?
Hangi çağdasın şu an ya da hangi iklimde?
Hayat denen tarifin içerdiği sensizlik
Diriliyor binlerce bilinmeyen denklemde.

Acını damıtıyor sonsuzlukta düşlerim
Siteminden ağlıyor bir elveda bekçisi.
Sen varken cehennemi söndüren gülüşlerim
Yokluğunda karanlık zindanların elçisi.

Öyle kolay silemez yaşattığın izleri
Zaman denen bu algı daha yolun başında.
Umut okyanusuna daldırırken bizleri
Ecelinle tanıştın otuz yedi yaşında…