Ormancı Şiiri - Mehmet Serdar Ateş

Ateş harlandıkça kudurur cana,
Kızıl diş geçirir yeşil ormana.
Duman sarar göğü, çöker zamana,
Ormancı göğsünü siper eyledi.

“Yaksa da canını, yakamaz yurdu,
Siper etmişti göğsünü Ormancı."

Bir elinde balta, bir elde iman,
Gözünde inanç var, dilinde ferman.
Geri çekilmezken, yansa da her yan,
Ormancı ateşe diren eyledi.

“Yaksa da canını, yakamaz yurdu,
Siper etmişti göğsünü Ormancı."

Rüzgâr küller savurur, boğar her yeri,
Alevler yakıyor hem elini hem de tenini.
Bilir ki, bir ağaç daha kurtarsa sevap,
Bin kuşun şükrünü kalbine mihenk eyledi.

Gökyüzünü siyah duman kapladı,
Yer yüzünü kızıl bir alev,
Yüzüne çarpsa da ateş topu,
Ormancı Koşar kahramanca yangına,

“Yaksa da canını, yakamaz yurdu,
Siper etmişti göğsünü Ormancı."

Gün bitti, har düştü, sustu alevler,
Toprak derin derin nefesler çeker.
Yeşil bir dua ki göklere yükselir,
Ormancı zaferle dönen eyledi.

“Yaksa da canını, yakamaz yurdu,
Siper etmişti göğsünü Ormancı."

Mehmet Serdar Ateş
15.08.2025