Umutsuzluk, çaresizlik var deli yürekte;
Olmayan şeylerin acısı yakıyor insanı.
Adalet isteyenler bile vurmuşken kelepçe,
Hiç hak etmediğimiz halde çektik hicranı.
Ne olduğunu bilmeden ilerlemek karanlıkta...
Işığa muhtaçsın ama bakmıyorsun arkana.
Gün ağarmadan varır mı acep farkına?
Yağmurdan sonra gökkuşağına varmak gibi.
Tutuldum kaldım bitirdin beni
Ervahı ezelden bırakmışlar olmuşum deli
Keşke görme şansım olsa bir kez seni
Gözlerime bakmamanı söylerdim
Hasretinle yanıp dururken
Kırgınım,yorgunum usandım kendimden
Neden böyle biriyim üstelik hiç istemeden
Çözemedim bıktım usandım herkesten
Ne çiçek yaşadı ne gonca güle yazık oldu
Bir kere yıktınmı gururu gerisi istemeden gelir
Yıkıldım bittim ama artık neye yarar
Bu gözler ansızın hep seni arar
Yalnızlığın melodisi bu yürekte çalar
Güneşi bilmem ama karanlık yakındır bize
Bir adam düşünün, hep kaybeden
Mutluluğu başka yerde aramak yalanmış,
Buna çok amansızca kandım.
Bu dünyada sevenlerin kalbini yâr kırarmış;
Gayri ben artık bahtsız olduğuma inandım.
Kapanmıyor gözlerim, bilemiyorum vakti;
Bütün keşkeler çıkıyor ağzımdan istemeden.
Artık rüyalarıma da gelmiyorsun sevgili;
Görebilseydim seni, sorardım: "Neden?"
Yüregim paramparça içimde sensizlik var
Istırap çektim günlerce cihan oldu bana dar
Belki yanan gönüle bir gün düşer kar
Sen gittinde ben sana kal diyemedim
Halbuki ne zor şeymiş seni sevmek
Satırlara başlamak, bilhassa zor geliyor;
Henüz açmamış leylakların rengi var içimde.
Sözler, sözler albayım... Bana ufak sırlar veriyor;
Meğer ne tutarsızmış düşlerim kendime!
Seni istemiştim oysa tüm ruhumla
Hayaller kurmuştum uçsuz bucaksız umutlarla
Yüregimdeki acıyı dindirmeyen yaşlarla
Tutmak isterdim güzel ellerini.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!