Onur
“Onur”, Fransızca; honneur! Türkçe; 1. isim İnsanın kendine karşı duyduğu saygı, şeref, öz saygı, haysiyet, izzetinefis!
Bir arkadaşım ile sohbet ederken bana; “Sen her şeye izafi, göreceli diyorsun! ” demişti! Ben de ona; “Bana izafi olmayan bir şey söyle ya da göster; bana söyleyeceğin veya göstereceğin her şey, sana ya da bana izafi olarak algılanacaktır! ” demiştim!
Onur da izafidir, görecelidir! Biri ya da birilerine göre “Onurlu” bir davranış, bir başkasına-başkalarına “Onursuz” gelebilir! Bakışa göreceli! “Hırsızlık-yalan-hile” genelde “Onursuz davranış” olarak kabul edilir ama “Savaşta bunlar gerekli” diyenler de çıkar! Yani “Onursuz” olan bir davranış, başka bir göreceli anlayış ile “Onurlu” olarak kabul edilebilir! “Kedi yavrusunu yemeyi aklına koyduğunda, onu fareye benzetip yermiş! ” Yavrusunu yemesi, “Onursuzluk” ama fareyi yemesi, onun doğal davranışı! Buna benzer şekilde yapılmak istenen “Onursuzluklara”, bir yol açmak mümkün! Bazı durumlarda da “Onursuzluk” bir gruba ya da kişiye “Hak”; başka bir gruba da “Yasak” olarak kabul edilebilir! Aynı şeyi biri-birileri yaparsa, “Yanlış”; diğerleri yaparsa, “Doğru” olarak kabul edilebilir! Neye, nereden bakıldığına göreceli! Bir tiyatroda, “Onurlu” bir oyuncunun “Onursuz bir kişiyi” oynaması gibidir! Rolde başka, gerçekte başkadır hali!
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta