Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

“Nar Tane’m,

Bahsettiğim kitapta bir şair sözüne rastladım. “Dinin olmadığı yerde hiçbir şey yoktur, yokluk bile yok, şiir ve sanatsa hiç yok.” demiş, Necip Fazıl KISAKÜREK.

Onur BİLGE

“Canımın İçi,

Artık her fırsatta Kaptan’la buluşuyoruz. İşten başımı kaldırır kaldırmaz, dizlerim de tutuyorsa, doğru Kaleiçi’ne, onun evine gidiyorum. Dışarıdan içeriye çeken bir cazibe var evde. Her evin bir kokusu vardır mutlaka bütün içerde olanların bileşimi… O evde de var ama mistik bir koku… Rutubet, deniz, tahta, naftalin, kitap, gülsuyu ya da gülyağı, buhur, çay veya kahve kokusu gibi kokuların karışımı… İnsanı bir anda alıp göklere yolluyor!

“Yüreğimin Çekirdeği,

Nihayet bu sabah, öpücükle uyandırılmışım gibi telefonun geldi. Sesini duyunca dünyalar benim oldu! Ne kadar özlemişim! Nasıl hasret kalmışım! Sanki aylarca süren kuraklıktan sonra çöle yağmur taneleri düşmeye başlamış! Çatlamış topraklar nasıl bir arzuyla emerlerse damlaları, sesini ruhum öylesi bir susuzlukla içti ve kendinden geçti!

Sen çile anlatıyordun. İhanete uğradığından bahsediyor, bunu hak etmediğinden yakınıyor, nasıl hazmedebileceğini soruyordun. Sana birisi benden cevap veriyordu ama emin ol, o ben değildim. Çünkü ben kendimde değildim! Bu kadar yıl, her türlü içkiyi içtim ama bu denli sarhoş olduğumu hatırlamıyorum!

Onur BİLGE

“Sevgili Arkadaşım,

İnsanlar, ana baba, evlat torun, sevgili, nişanlı, eş, hâsılı her şey olabilirler ama kolay kolay arkadaş olamazlar. Onun için de beraberlikler uzun sürmez. Şayet arkadaş olabilselerdi, birbirlerine sımsıkı bağlanırlar, asla kopamazlardı! Dostluksa bundan bir adım daha ilerisidir ki onu tesis etmek çok daha zordur!

Onur BİLGE

"İpek Böceği’m,

Kendi ellerinle ördün sen o kozayı ve içine gönüllü hapsoldun, İpek Böceği’m. Şimdi sana ben ne diyeyim? “Çık gel oradan, kelebek ol da avucuma kon!” desem, kozayı delmen gerekecek. “Kal orada, sakın çıkmaya kalkma! Sabret! Sabrın sonu selamet!” desem, sonun belli belli besbelli… Kozan delinmeyecek, kurtulacak ama kaynar kazan üstünde kızgın istimle diri diri yanarak can vereceksin!

Onur BİLGE

“Cesaret Sembolü,

Önceleri, o soysuz hakkında konuşurken esprili anlatımından, onun hoşsohbet biri olduğunu, seni mesut edebileceğini sandım ama arada ciddi yakınmalar vardı. O adamla tanıştıysa, ona varacak kadar da akılsız değildir herhalde, diye düşünüyordum. Asla öyle bir beraberlik olmaz sanıyordum. Çünkü zaman zaman onu ağır bir şekilde eleştiriyor, hatta dengesizliklerinden yakınıyordun.

Onur BİLGE

"Dünya’m,

Görünüşte çalakalem yazıyorum ama bir yazdıran olduğunu gayet iyi biliyorum. Sanki yazan ben değilim. Benden ötede biri var. Kalemi tutan bir el… Adeta yazılar kendilerini yazıyorlar. Kalem yolunu biliyor. Öyle bir duygu seli kopup geliyor ki bir yerlerden, sürükleyip götürüyor kalemimi de beni de... Aradan zaman geçip, yazdıklarıma baktığımda ilave etmem gereken bir şeyler olduğuna karar vermiş olsam bile o duygu selini kaçırdığım için o zamanki ruh halini yakalayıp, aynı coşkuyu hissedemiyorum ve eski halleriyle kalıyorlar.

Onur BİLGE

“Alaimisema’m,

Artık her gün ödemeli arıyorsun, seve seve kabul ediyorum, uzun uzun konuşuyoruz. Ödemeyi nasıl yapacağım aklıma bile gelmiyor ama faturanın bana çıkacağı ve bu lüksün pahalıya mal olacağı kesin! Olsun! Sana can feda! Her sorunun bir çözümü vardır. Bir şekilde halledilir. Dert değil! Dert, sensiz, sessiz, kimsesiz kalmak!..

Onur BİLGE

“Armudun İyisi,

Kendi ruhsal dünyamı aydınlatamadığım halde müdavimlerimin dertlerine çözüm bularak sıkıntılarını gidermeye çalışıyorum. Beni sana bağlayan zincirleri kıramadığım halde seni prangadan kurtarmaya çalışıyorum. "Kelin merhemi olsa kafasına sürer!" demezler mi adama? Kendimi guru falan sanıyor olmalıyım.

Onur BİLGE

“İlham Kaynağı’m,

Bugün sana telefonda bir şiirimi okudum. Sessizce dinledin sonuna kadar. Ben de senin nefesini, duraladıkça… Etkilendiğini ve beğendiğini anladım. Heyecanlanmıştın çünkü. Sık ve kuvvetli nefes alıp vermeye başlamıştın. Bir ara da iç çektiğini işittim. Maksadım hem şiir okumak hem de nabzını tutmaktı. Duygularımın seni ne kadar alakadar ettiğini öğrenmek istiyordum.