Onüç Şiiri - Necmeddin Özcan 2

Onüçümde ya varım ya yokum
Kilometrelerce yol almamı bekleyen
Hatta geri gelmemi bile istemeyen
Sert bakışlı , sesi kulaklarımdan gitmeyen
Yıllrdır bildiğim canım kanım bildiğim birine
Dökülen gözyaşları gitme demesini bekliyor oysa
Ta ki kapı gösterilene dek korku dolu gözlerle
Dönüp gitmek değildi korkum , endişem Çocukluğumdan ayrıldığımı o an farkediyor olmam
Onüç yaşındaki o çocuk sanki yoktu artık içimde
Bambaşka biri var nereye gideceğini bilmeyen
Su alabilecek parası bile olmayan cebinde
Tek bildiğim birşey vardı ki gözden çıkarılmış olmam
Belki telafisi olmayan adımları atacaktım o günlerde
Şimdi ki gibi yazabilecek miydim bugün yine