Önder Yalav Şiirleri - Şair Önder Yalav

Göremiyorum seni neredesin
Yolumu kaybettim bulamıyorum seni
Neye inandığımı bilmeyen bir cahilim
Unutamıyorum seni

Neredesin bilmiyorum

Özlem’in özlem’le kalmasını yitirdiğinde...
Hasretle yanarsın ölüme.
Bir arabeske bağlarsın kendini,
Yürüdükçe anlamını bulur kifayetin.
Yürekler çalkalanır sözlerimde,
Bir mikrofon kadar yakınım sensizliğe.

Öyle bir yerdeki sözlerim,
Dolmuş hafızamın belleği.
Doludizgin taşıyor ve yaşıyorum..
Sayfamın ilginç dolu sözleri,
Esir olmayan edebiyat gibi.

Çok özledim seni,
Sensiz kaldığım sessizliği,
Uzanmaya çalıştığım yakınlığını,
Kolay olmayan mesafeni,
Anlatmaya yetmeyen şiirlerimi,
Anlatırken seni arayan gözlerimi,

Seninle ilgili başlayan
Ne varsa unuttum.
Beni Aşk’tan yana vurdun.
Kırıldım cam gibi,
Aşkın sırrını yalana kullandın
Seninle ilgili ne varsa,

Satırların bir yaşamı var,
Seni yazıyorum ya...
Şiirlerde yazıyorum,
Anlamını yitirmiş sözlerde,
Volta atarken düşüncelerde,
Seni yazıyor, Seni arıyorum...

Karanlık geceler midir gözlere hitap eden,
Sözler midir yoksa seni kalbime esir eden.
Aydınlıklardır bizi kendimize mahkum eden,
Bazen yaradır bazen tutsaktır bizi esir eden...

ÖNDER YALAV

Tutmak istedim seni sensiz
Sen tutkularıma cevap vermedin
Gitmek istedim senden kendim
Ben seni buldukça kendimi kaybettim

Bir ses var sensizliğin sessizliğinde

Bir gölgesin peşime bırakmayan,
Gecemi gündüzüme karıştıran.
Sensin bana her gün darbe vuran...
Bu şiiri yazan "SEN",
Bu kadar sevmek senin neyine.

İşleyen zamanın Benli hayatı gölgesinde,
Sabah soğuk ayazı gösteren,
Sisli havanın derin uykusunda kalan.
İnce ince rüzgarın sesi...
Karanlığı yok eden gökyüzü.
Aydınlıkta başlar sayım saati,