Ömür Defteri Şiiri - Nuriye Akyol

Beş çocuktan fazlası zor olur köy yerinde,
Dünyaya istenmeden geldik, biliyor musun?
Anne baba yanında her şey yerli yerinde,
Sonrasında pabucu deldik, biliyor musun?

Çocukluk yavru kuştu, gençlik esti yel gibi,
Bir göz açıp kapattık, ömür geçti sel gibi.
İçerimde bir ben var, benden özge el gibi,
Bir hayatı ikiye böldük, biliyor musun?

Kaderi yazan kalem, ikiyi üç etmedi,
Bu yazıyı bozmaya dualarım yetmedi.
En yakınımdakiler acımı fark etmedi,
Bir kez doğduk, kaç defa öldük, biliyor musun?

Yıllarımı öğüttü zaman değirmeninde,
İnceldikçe inceldik gam keder kirmeninde.
Birkaç parça mutluluk saklayarak yeninde,
Yetim bir çocuk gibi güldük, biliyor musun?

Ben derdimi dağlara söyleyemem, yıkılır,
Akarsuya bıraksam gider bend'e takılır.
Bir kuyuya düşmüşüm, bilmem nasıl çıkılır?
Günden güne derine daldık, biliyor musun?

Yokuşları aşamam, düzlükler sırat bana,
Bir nebze huzur bulsam, asırlık murat bana.
Mihman olduğum yerde gülmedi hayat bana,
Daima ayaküstü kaldık, biliyor musun?

Nûrfânî’yim, kalemin mürekkebi gözyaşım,
Bu dünyaya sığmadı, bedenime yük başım.
Öyle görünüyor ki yakın zindan çıkışım,
Adımızı defterden sildik, biliyor musun?

Daha yaz ortasında solduk, biliyor musun?