Ömür Bakiyesi Şiiri - Fatma Soylu

Bir ömrün bakiyesi, avcumda biriken kül
‎Kuruyan dudaklarım, sükutumda solan gül
‎
‎Şehir sustu bu akşam, sokak lambası sönük
‎Gönlümün aynasında, yüzüm hep sana dönük.
‎
‎Susmak en ağır yükmüş omuzlarım çöküyor
‎Hasretin hançeriyle, yüreğim kan döküyor.
‎
‎Zamanın ellerinde, ufalanan bir taşım,
‎Toprakla hemhal oldu, yere düşen her yaşım.
‎
‎Aynalarda yabancı, bir yüz bakıyor bana
‎Bunca çile, bunca gam, yüklenir mi bir cana?
‎
‎Kalemin ucu kırık, kağıtta hüzün izi,
‎Kadere kurban verdik, bu yarım kalan bizi.
‎
‎Ulan hayat! Bir kere yüzümüze gülmedin
‎Sırtımızdan vurdun da hiç mi insaf bilmedin?
‎
‎Boyun eğmem kimseye, gerekirse ölürüm
‎Zulmün her karesini, gözlerinden bilirim.
‎
‎Gözlerimde şimşekler, dilimde bin bir kahır
‎Bu sevda dedikleri, içtiğim en son zehir.
‎
‎Sabır tespihim koptu, tane tane döküldü
‎Ömür tarlama hüzün, sitem diye ekildi.
‎
‎Yollar sana çıkmıyor, pusula artık bozuk
‎Harcanan bu gençliğime, inan ki çok yazık.
‎