Ömrüm 9 Şiiri - Nurettin Akdeniz

Her gün avucumdan akıp gidersin
Ufuklardan güneş doğuyor ömrüm
Suskunluğum içten yakıp yetersin
Şu dünyadan öyle soğuyor ömrüm

Yangınım içimden duman çıkarken
Geceler üstüme perde çekerken
Avutarak gönlü hasret ekerken
Her ahım bağrıma sığıyor ömrüm

Kimi gülüp geçer yanımdan öyle
Heberleri yoktur dünümden öyle
Bahsedilmez adım sanımdan öyle
Aynaya bakınca doğuyor ömrüm

Dost dediğin yaprak gibi düşer mi?
Kalanlar da sessizliğe koşar mı?
İnsanın derdini insan deşer mi?
Yük bana kalınca yağıyor ömrüm

Her bir umudumu burçlu sayarım
Ne alsam kaderden borçlu sayarım
Muhannete muhtaç suçlu sayarım
Kapısından geri koğuyor ömrüm

Yollar kısalırken, azalır yüküm
Derdim değil şöhret nede bir makam
Biraraya gelir kefenle yakam
Biriken çileler,boğuyor ömrüm

Sonunda anladım acelem neye
Gelen geçer imiş bu dar haneye
Rabbe secde etmek o bir taneye
Kulluk için başım eğiyor ömrüm

Nurettin Akdeniz
22/11/2025