Ömrüm Şiiri - Cân Cân 2

Sevgilim,
ömrüm....
Sana bu satırları yazarken gecenin en sessiz yerindeyim şimdi.
Sokak lambaları kadar yalnızım...
Herkes uyumuş, şehir susmuş bir tek içimdeki özlem ayakta. İnsan kalabalığın içinde de özler mi ?… Deme
Ben en çok da insanların arasında kimsesiz ken özlüyorum seni. BiLiyorum hiçbir ses, senin sesinin yerini tutmuyor.
Yokluğun, odanın ortasında duran görünmez bir eşya gibi. Çarpmadan yürüyemiyorum. Nereye dönsem sana değiyorum; bir şarkıda, bir sokak köşesinde, akşamın turuncu ışığında… En çok da dalıp gittiğim anlarda.
Sana anlatacak o kadar çok şey biriktirdim ki. Gün içinde başıma gelen en küçük şeyi bile “bunu ona anlatmalıyım” diye içimden geçiriyorum. Sonra hatırlıyorum… Yanımda değilsin. İşte o an içimde küçük bir boşluk açılıyor.
Ve ben o boşlukta kaybolup gidiyorum.
Özlemek garip bir şey sevgilim.
Hem canım acıyor hem de yayalinle tutunuyorum hayata. Çünkü özlediğin sürece sevdiğini biliyorsun sevilmeyen de. Ben seni sadece aklımla değil, alışkanlıklarımla, nefesimle, susuşlarımla özlüyorum.
Bazen gözlerimi kapatıyorum. Elini tuttuğumu, yüzüne baktığımı hayal ediyorum. Gülüşünü… O an kalbim hem sakinleşiyor hem de daha çok acıyor işte. Çünkü hayal bitince gerçek daha sert çarpıyor yüreğime.
Bil ki bu mesafe, bu zaman, bu suskunluk… Hiçbiri sevgimi eksiltmiyor. Aksine her gün biraz daha derinleştiriyor. Seni sevmek, sabretmeyi de öğrenmekmiş meğer.
Eğer bir gün bu mektubu okurken kalbin hafifçe sızlarsa, bil ki o sızı benim. Eğer bir an durup “şimdi yanımda olsa” dersen, bil ki aynı cümleyi ben de kuruyorum.
Ben Seni beklemekten yorulmuyorum. Çünkü seni sevmek yorgunluk değil, bir kader gibi içimde.
@dressiz mektuplar✍✍✍