Seni harnuba, mesir macununa, Medine hurmasına,
Seni dünya nimetine değişir miyim dostum, asla!
Bazen, esfel-i safilini hak ettiği kadar var insanoğlu,
İmanımı sorgulayan sen değilsen kim? Dostum yapma!
Bana günah değil mi, ya sana; ya domuza, ya maymuna?
Ata günah değil mi, eşeğe, serçeye, ite günah değil mi?
Bebeğe, çocuğa, safa, tüyü bitmemişe; süte günah değil mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta