Sevabına dans edebiliriz tutarsızlığıyla
Dört yana nam salan bu toplumun inadına Yorabilirim kendimi, ihtiyacım olmasa da
Hizmet etmeye insanlığa.
Belki görebilir de hain bakışları geri çekebilirim,
Tecrübeyle istifa eder gibi bildiğimi.
Epifani öncesi bir demans gibi evreka anları,
Bir gün yürüyordum, içimde bir ümit yolda kendime rastlamak arzusu, kalpsiz endişem dürtüyor beni ha bire,elimde avucumda bildiklerim, sırtımda duygularım, başımın üstünde bir zorluktur almış başını gidiyor. Ezan sesi yer ve gök arasında yankılanıyor. Sonra içimde bir merhamet vicdanımı süslüyorum onunla, aklımdadır hep yusufları kuyuya atmışlar. Hep kalpsizmiş vicdanları kurumuş, yolunu yordamını kendilerine uydurmuşlar. Zalimin zulmü var ya mazlumun da sığındığı rabbi var. Hep yenilmek, kahrolmak endişesidir taşır içinde, hani onuru namusu için yaşar bir çokları. Beğenilmek çok şeydir, ki takdir toplamak da öyle, zaten bilmeliyiz rabbin gözü üstümüzde. Yaşımızı başımızı alırız ömrün son demlerinde. Ve bir vedaya sığdırıp nefesi sonrasında bir fatihaya üfleniriz son sözcüklerde. Hem ölümün mantık dışılığı ağlatır bizi , hemde ayrılık falan umut yoktur sıkıntıdır cazibesi.
Kalbin, ihmal edilmiş sokaklar
Çıkmazı.
Sen; yorgun ve biteviye,
Kalbin ve kalbim.
Su akar yolunu bulur ya,
Çok da vicdan etme, hallerden sen,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!