Ölüyorum Şiiri - Murat Bekir Alpars

Uyanırken kâinat, her sabah kuşluk vakti,
Göz kırpıyor hakikat, tutkuyla ölüyorum
Gökyüzü evrilirken, günün güneşle akdi;
Ufukta beliriyor, korkuyla ölüyorum…

Kirpiğimin ucunda kalıyorken karanlık,
Şu sersem aklıma doluyorken karanlık,
Kuduz bir köpek gibi soluyorken karanlık;
İblisin ninnisinde uykuyla ölüyorum…

Zakkumu çiğniyorken yutkunduğum bir damla,
İçimde dolaşıyor, kanımda kalan bir bela.
Kulağımın ardında okunurken bir sela,
Alnıma dayadığım namluyla ölüyorum…

Ben insanım elbette anam doğurdu beni
Hep sorarım kendime, “niçin doğurdu seni?”
Bilmediğim ne varsa, aramamın nedeni;
Aynalara baktıkça sorguyla ölüyorum…

Keşke dirilsem yeniden, ilahı bilmek için,
Asr’a yemin edilmiş nizamı bulmak için,
Şimdi bir budalayım! Rızayı almak için.
Kör kalıp görmediğim, muştuyla ölüyorum…