Ölüyorum Şiiri - Damar Adam Serdar İnce

Yüreğime yabancı bir şehrin,
yalnızlığından yazıyorum..
Ölesiye uyku var gözlerimde..
Oysa ben, uyuyamıyorum yine..
Penceremin ardındaki
karanlıktan izliyorum,
şehrin büyülü ışıklarını..
Öyle güzel parlıyorki yıldızlar..
Öyle sıradan, öyle sakinki bu şehir..
Sanki gözlerin gülümsüyor
karanlığın içinden..
Ve şiir yazmak istiyor insanın yüreği..

Hayallere davetiye çıkarıyor
caddelerdeki sessizlik..
Yaşanılan onca olumsuzluklar..
Ve yıkılan
gönül hanemle alay eder gibi,
umut dolu sözler yazılıyor
sol yanımdaki deftere..
Nasıl söylesem, ne desem bilmemki..
Sanki şimdi: her hangi bir evin
penceresinden çıkıp,
burdayım diyeceksin gibi,
garip bir his var içimde..

Artık umursamıyorum..
Artık aldırmıyorum
gözlerimdeki uykusuzluğa..
Kalbimde bu sevda,
ve gönlümdeki bu yangın oldukca,
gözlerim'mi gelir aklıma..
Hem onca acıya direnmiş bu yürek,
uykuyamı yenik düşecek..
Her harfte ellerin, her satırda
gözlerin geliyor aklıma..
Nokta'sı ayrı isyan,
virgül'ü ayrı bir sitem..
İçimin en karanlık yerinden,
şiirlerimle sesleniyorum sana..

Senin gönlünden ne geçer,
yüreğin ne söyler bilemem..
Ama benim gözlerimde,
her yer karanlık sen yokken..
Özlemin kor gibi yakarken her yanımı..
Ve ciğerlerimi parçalarcasına
içime işliyorken sigaramın dumanı,
şiirlerimle sesleniyorum sana..
Çaresizliğim, sensizliğimi
geride bıraktı..
Sensiz nefes alamıyorum..
Ölüyorum gel diyorum,
ve sen! hâla duymuyorsun..