Ölüyorum Şiiri - Zeynep Oruç

Bir dünya var ta en içimde,
Herkesin farklı kimyası şekli var oralarda.
O dünyada yaraları en dibine kadar kazanan da benim
Tek biri biliyor kurtuluş yolumu,
Tek bir şifam var o ıssız sokaklarda,
Bir doktorum var...
Bambaşka yaratılanlar elimden tutmak isterken,
Eline baktığım gözlerime bakıyor,
Ötesini bana hak görmüyor,
Mühürlemiyor bir yarayı bile..
Çaresizce bekliyorum.
Bir yanım olanları hak ettiğimi söylüyor,
Diğer yanım gökyüzünün mavisine bulanıyor.
...

Benden ben kalmadı artık,
Bir kuru yara parçasıyım yad ellerde...
İyileşmenin kelime anlamını unutmuş vaziyet içindeyim.
Yorgunluktan oluşuyor her bir parçam,
Ölürüm, dayanamam dediğim her şey yok olmuş,
Benimle işleri kalmamış sanki..
Kahır bile terk etmiş beni çöplüğümde.
Yaşamak mı ölmek mi?
Benim bu bakışlarımın anlamını kim biliyor?
Benim olmadığım o listede kim var?
Kurtuluş var mı yok mu?
Bilmiyorum...
Bitkinim.. Ölüyorum.