Ölüyorum Şiiri - İsmail Doğru

Ölüyorum,

Gün geçtikçe ölüyorum.
Çaresi yok bu hastalığın,
Lokman gelse derman bulamaz bu illete.

Kalbimdeki Yedikule zindanlarına zincirledim;
Seni oradan çıkarmayarak üzdüm,
Gönlümden çıkan ses bir prensesin hüznüydü.

Ne güzel gülüyordun geceleri.
Tıpkı bir yıldız gibi parlıyordun,
Sana olan aşkım kainattaki yıldızlardan da çoktu.

Beni sevmen başka bir dünya bulmak kadar imkansız idi.
Seni ilk görünce kansız gibiydim,
Şimdilerde ise irem bahçesindeyim.

Karanlık odalarda kapalı kapılar ardında kaldın,
Oysa sana en çok gri renk yakışırdı.
Gökyüzü griye boyanınca toprağa rahmet yağardı,
Sen de gönlüme yağ ki bir nebze umut ol bana.

Ejderhalar değerli taşları korur ya o taş sensin,
Ejderhayı katlettim senin için.
Bir sigaranın sigara olabilmesi için çakmağa ihtiyaç vardır ya,
İşte bende öyleyim sen yoksan ben bir hiçim.