Ölümün Şiiri - Betül Ulutürk

Ruhsuz, soluk, soğuk derlerdi sana.
Ama bilmezlerdi ki narin ruhunu.
Elinde olsa bırakıp gideceksin her şeyi kenara,
Aklının bir ucunda da yaşanacak senelerin oluşu...

Gidişinin fikri bile parçalar kalbimi.
Düğümlenir hıçkırıklar boğazımda,
Parmaklarım parmaklarına kenetli,
İstemem dokunsunlar toprağına.

Göremiyorum senelerimizin önünü.
Kan çanağından hallice gözlerim,
Çaresiz, sinmiş bir köşeye gün dönümü,
Bekler gündüzün geceye dönüşünü.

Ne söylesem, ne fısıldasam da kulağına,
Alsam o karanlık fikirleri aklından.
Dokunuyor hepsi halsiz, bitap aklıma,
Gidersen, beni de çek al şu renksiz hayattan.

Geçmiyor bu his içimden,
Bir gün gelecek, uçup yok olacak hafızalardan,
Gitmez ki kokun miniğinin burnundan,
Kimseden göremediği sevgin, sıcacık kahkahan.

Sözü olmayan bir şarkıya benzer ışığın,
Tek kelime etmeden ağlatır.
Yıllardır tanıdık gibi gelen kalbin,
Varlığın, varlığına inanmadığım cenneti anımsatır.