Yol Şiiri - Metin Kalender

Bu yoldan geçerken ben
Çimenler gördüm
Üstünde çocukların oynadığı
Ezilmeyen eksilmeyen bozulmayan çimenler

Kan ter içerisinde kalmış
Sevinçten koşan çocuklar gördüm
Gülüyorlardı

Çocuk oldum ben
Top oynadım
Bir şeyler konuştum onlarla
Kendimi yaralamadan takla attım

Bu yoldan geçerken ben
Bir anne gördüm
Memesinin ucu bebeğinin ağzındaydı
Saklayamadı benden
Gülümsedi

Anne oldum ben
Geri istemeden
Hepsini ona verdim kana kana

Bu yoldan geçerken ben beyaz güller gördüm
Kahve graf kağıdına sarılı güzel bir buketteydiler
Aralarında küçük süs çiçekleri de vardı
Güller oldum ben
Tutuşuverdim bir gelinin eline etrafı seyrettim oradan

Arabalar geçiyordu yanımızdan bize gülümseyerek
Özenir gibiydiler bana
Bir baktım ki gece oldu
Ben bir vazonun içine girdim
Orada kaldım yıllarca
Etrafı izledim savrulana kadar bir rüzgarda
Binbir parçaya ayrılıp
Bir o kadar da kuş oldum

Bu yoldan geçerken ben
Bir sürü kuş gördüm bir tarlanın üzerinden uçan
Hepsi birbirinin peşinden sıralanmış aynı yöne uçuyorlardı

Kuş oldum ben
En öndekinin bir arkasına geçtim
Solumdakinin dalgalarıyla salına salına kanat çırptım saatlerce

Bazen de çırpmadan süzüldüm
Çok uzaklara gittim onlarla
Kimse niye buradasın demedi
Kimsenin görmediği
Ama içine çektiği
Havanın içinde savruldum durdum
Yere de
Göğe de
Tüm vücudumla dokundum

Bu yoldan geçerken ben
Bir sürü sen gördüm
Bir sürü yola giden

Sen oldum ben
Masum oldum ağladım önce
Sonra mutlu oldum
Güldüm
Hasta oldum
Anladım
Bildim
Sevdim

Sen oldum herkes gibi

Bu yoldan geçerken ben
Bir fırtına gördüm
Alıp beni götüren
Ve bir yere çarpan
Yere

Ve bir ağaç gördüm o yerde

Küçücük kuşları vardı
Onun kocaman dallarının

Küçücük dalları vardı
Onun kocaman gövdesinin

Gövde oldum ben
Küçücük bir gövdeydim artık
Onun kocaman köklerinde

Küçücük köklerim oldu
Bir dünya toprakta

Bir salladım kendimi
Bir salladım ki

Uçup gitti tüm kuşlarım

Derken

Sevgimi kök saldım

Bu yoldan geçerken ben

Toprak oldum