Azrail dümen suyumuz olmuş peşimizde.
Ufuklarda yankılanıyor can feryatlarımız.
Karaya vuramayacak cansız bedenlerimiz,
Dibe çökerken sönecek gözlerimizdeki ışık,
Tek, tek tükeniyor son kalan ümitlerimiz.
Dayanmaya çalışıyor bizim güzel gemimiz.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta