Ölüm Şiiri - Aslı Yeşilova

Ölümle başlamak istiyorum söze,
Varoluşun anlamı ölüm, yaradılışın...
Basit bir şekilde, bizlere bahşedilen hayata bedel zannetsek de.

Pek yakın zamanda tanıdım ölümü
Canan’ı kaybedince Can...
Yani;
Kendimle tanışalı çok olmadı, ağyâr!
Meğer çoktandır imtihandaymışım, anladım
Oysa ben, kalemi henüz elime aldım.
Bilmem geçen zamanın telafisini nasıl yaparım!

Belki de imtihan bitmek üzere,
“Son düzeltmelerini yap” diyor bir ses,
“Yolcu yolunda gerek...”.
Gerçekle yüzleşmeye ramak kaldı belki de
Belki Can çırpınacak, diyecek “Biraz daha! ”.
“Nafile! ” diyecek o ses “Boşuna çırpınma! ”.
İşte bunları duymak istemez Can,
Bilir ki dünya fani
Geriye kaldı ne Karun, ne hazinesi,
Onun için imanda sebat göstermeli,
Emindir ki, her canlı tadacak ölümü.

Canan gibi Can da göçecek elbet,
Belki Canan’a kavuşacak, belki ölüp ölüp dirilecek
Ne var ki arzusudur ebedi saadet,
Dilindedir her lahza,
“Kutlu Dost diyarına, göçüp gitmek ne güzel...”