Ölüm Şiiri - Afşin Dualı

Gümüş teller sarmış çehremi, kır sakallarımda gezinir parmaklarım,
Bir tutku ki prangalı, bir takıntı ki ruhumda sancı...
Lakin o koku... Ölümün asude kokusu ciğerlerime doluyor,
Şah damarımdan süzülüp, nefesimden daha yakın duruyor.
​
(Ölüm var... Unutma...)
Sözler bal damlayan bir hançer gibi, hem tatlı hem çirkin,
İblisin fısıltısı, ipek kumaşın altına gizlenmiş dikenli teller misali...
​
Ahvalimiz ki mahşerin dehşetini şimdiden solutur,
Sual korkusu, iğne deliğinden nefes almaya çalışan bir can gibi boğucu!
Bakmak yetti de, bakıp da idrak etmek gelmedi aklımıza,
Kendi sonumuzu, kendi ellerimizle kara mürekkeple yazdık...
​
İnananlar, inandığını sanıp kendinden kaçanlar,
İlmi sırtında yük eden ama ameli noksan kalanlar...
Zerre kadar zamana, dünyalar kadar günah sığdırdık,
Dikenli teller çekilirken pamuktan, biz hala dünle yarın arasında kaldık.

Savaş dedikleri sadece kan mı? İradenin can çekişidir asıl cenk!
Yaşamlar feda edildi, ömürler bir hiçlik uğruna heba oldu.
İlahi iradeyi suçladık kendi noksanlığımıza kılıf niyetine,
Bilemedik; kirlendik, taşlandık kendi hüsranlarımızın gölgesinde!
​
Ahvalimiz ki mahşerin dehşetini şimdiden solutur,
Sual korkusu, iğne deliğinden nefes almaya çalışan bir can gibi boğucu!
Bakmak yetti de, bakıp da idrak etmek gelmedi aklımıza,
Kendi sonumuzu, kendi ellerimizle kara mürekkeple yazdık...
​
Düştüğümüz çukura kefil olduk, özrümüz suçumuzdan beter...
Masum haykırışlar felç oldu, uykular ise çoktan firar...
[Slowly fading out]
Nefesimden yakın...
Dikenli teller...
Uykular firar...
(Sessizlik)