Ölüm Şiiri - Hafsa Bade

Yazarın can çekişi, kalemin insafına bırakılmış ilk sözdür; çünkü içinde dolup taşan mısraların ruhu vardır. Ruhun candan çıkışı sancılıdır; bir kadının doğum yapması kadar aziz ve o kadar acı vericidir. Çıkan ruhun eşsiz olduğu kesindir, ama onu kalem kâğıda doğurana kadar yazar o sancıları çekecektir. Bu kaçınılmazdır. Yazar doğumu ne kadar ertelerse ertelesin, o an yaklaşır.

Yazar başlar yazmaya: ruh sil, umut sil, çaresizlik sil, tutunamamak sil... Olmaz. İçimde biriken her şey kabarır, taşar, patlamaya yaklaşır; fakat kelimeler yetmez. Hepsi kifayetsizdir.

Yazar başını kaldırır, tavana bakar. Tavanda, annesinin onu çocukken salladığı salıncağın kancası durur. O an anlar: felik felik, halat aranır. Ve yazar şunu yazar-ilk söz değil, son söz yazılmalıdır: ölüm.

Tavanda asılı duran beden, geriye yazılacak hiçbir şey bırakmaz; çünkü her şey çoktan yazılmıştır.