Olmayınca Olmuyor Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Bazen anlayamıyorum.
Aslında bazen değil, çoğunlukla anlayamıyorum.

Ne kadar okusam, ne kadar eğitim alsam, ne kadar insan tanısam da bazı şeyler değişmiyor. Çünkü her insan aslında başka bir dünya. Ve itiraf etmeliyim ki artık yeni dünyalar keşfedecek kadar enerjim de kalmadı.

Bazen birine sevgi verirsiniz.
Emek verirsiniz.
Zaman verirsiniz.

Elinizden ne geliyorsa onu yaparsınız. Merak edersiniz. Korursunuz. Uykusuz geceler geçirirsiniz onun için. Hayatınızı değiştirirsiniz. Bütün bunları bir karşılık beklediğiniz için değil, o insanın bunu hak ettiğini düşündüğünüz için yaparsınız.

Belki karşılığı vardır.

Bazen bir güler yüzdür.
Bazen sıcak bir gülümseme…
Bazen içten bir teşekkür.
Bazen de insanın içine işleyen bir bakış.

Hatta bazen beklentiniz çok daha küçüktür.

Kırıcı olmayan bir söz…
Yaralamayan bir değerlendirme…
Kimseye şikâyet edilmemek…
Küçük düşürülmemek…

Yani aslında beklenti çok basittir:
İnsanca bir karşılık.

Ama hayat çoğu zaman beklediklerimizi vermez.
Sadece ihtiyacımız olanı verir.

Eğer ihtiyacımız biraz hayat tecrübesiyse, onu da fazlasıyla verir zaten.

Biz ne yaparsak yapalım, yaptıklarımız karşımızdaki için her zaman aynı anlamı taşımaz. Çünkü herkes kendi dünyasından bakar hayata. Kendi değer yargılarıyla ölçer yapılanları.

Bizim fedakârlık dediğimiz şey, onun gözünde sıradan olabilir.
Bizim kıymet verdiğimiz şey, onun dünyasında hiçbir yere oturmayabilir.

Yıllar insanlara farklı şeyler öğretir. Hayata farklı yerlerden bakarlar. Yedirdiğiniz, giydirdiğiniz, gezdirdiğiniz ya da anlatmaya çalıştığınız birçok şey, bazen hiçbir anlam ifade etmez.

Çünkü karşınızdaki kişi bunları isteyerek değil, çoğu zaman zorunluluk hissiyle kabul eder.

İşte o noktada insan şunu fark eder:

Bazen zorlamamak gerekir.

Olmayınca olmuyor.

Siz her şeyin en iyisini yapmak isteseniz bile, karşınızdaki bunu anlamıyorsa olmuyor. En doğrusu, sizin istediğiniz hayatı ona dayatmak yerine, onun seçtiği hayatı yaşamasına izin vermektir.

Çünkü bazen insanın istediği hayat, aslında onun hak ettiği hayattır.

Hayatın en sade ama en gerçek cümlelerinden biri belki de şudur:

İnsanlar çoğu zaman layık oldukları şekilde yaşarlar.

Garip olan ise şudur…

Bir insana hak ettiğinden fazla değer verdiğinizde, onu hayatınızdaki her şeyden daha önemli gördüğünüzde ve baş tacı yaptığınızda; bazen o insan kendisini gerçekten ulaşılmaz sanabiliyor.

İşte o zaman insanın içinden şu cümle geçiyor:

“İnsan ne garip…”

Ve insan, “Ne halin varsa gör” dememek için kendini zor tutuyor.