Olmayasın Şiiri - Zeki Kaymakcı

Demek döndün sonunda, yakıp yıktığın yere
Gittiğin yâd ellerden, dışlanmış olmayasın?
Yaşım çok genç diyordun, göğsünü gere gere
Geçen bunca zamanda, yaşlanmış olmayasın?

Anlat hele bileyim, neler geldi başına
Karabasan mı girdi, o tozpembe düşüne
Kötü yollara düşüp, suç işleyip boşuna
Sabıkalıdır diye, fişlenmiş olmayasın?

Sence kaç asır geçti, ben beklerken aradan
Çektirdiğin her acı, artık bana sıradan
Sarıp sarmaladığın, kolundaki yaradan
Yasak elma misali, dişlenmiş olmayasın?

Elin yüzün sapsarı, hasta mısın yoksa sen
Bir şeye mi üzüldün, yasta mısın yoksa sen
Yalancılıkta hâlâ, usta mısın yoksa sen
Yatsı da mumun sönüp, taşlanmış olmayasın?

Kimliğinde yazanı, gizli gizli sildirip
Kandırarak birini, birkaç zaman güldürüp
Başka bir fukâranın, yüreğini öldürüp
Her yerde aranmaya, başlanmış olmayasın?

Bir köşeye sinmişsin, yılan gibi kıvrılıp
Kaç memleket gezmişsin, her rüzgârda savrulup
Yaşattığın dertlerin, ateşiyle kavrulup
Cehennemi yaşayıp, haşlanmış olmayasın?

Ne geçecek eline, benimle barışarak
Kaç savaşı kazandın, sevdayla vuruşarak
Kötülükte zamanla, şeytanla yarışarak
Yaşattığın şeylerden, hoşlanmış olmayasın?

Yanıyor mu yüreğin, vefasızlık yakınca
Ben de öyle yanmıştım, gidişinle yıkınca
Senin değer verdiğin, bir gün gelip bıkınca
Bir kenara atılıp, boşlanmış olmayasın?..

‘‘Sen de Şiirbaz gibi, tuşlanmış olmayasın?’’

----------------------- 141020230441