Ölenler Şiiri - Afşin Dualı

İçimde bir mezarlık yükseliyor sessizce
Ölenler var, sönenler var her gece
Yani sevinç, yani hüzün, yani o eski telaş
Her şey bitti, her şey teslim, yavaş yavaş
Konuşanlar sustu, gidenler çoktan unutuldu
Gelenler bile o eşikte durdu, kurudu
Herkes öldü içimde, koca bir tenhalık kaldı
Zaman, elimdeki son avuntuyu da çaldı
​
Muhabbetler bitti, dostluklar birer gölge
Riyakarlıklar, yalanlar düştü aynı yere
Gülenler, ağlayanlar, hepsi aynı kefende
Derûn-ı dil sızlıyor bu bedende
Her şey öldü içimde... Bî-kes ü tenhâ
Bir ben kaldım geriye, bir de bu kara sevda
​
Bu ve daha nicesi... Sadece insanlar değil
Umutlar öldü, içimdeki o çocuk artık eğil
Geleceğe bakışlar öldü, hayaller can çekişti
Oysa ne çok şey vardı, ne çok rüya değişti
Cihân döndü durdu ama içim duruldu
Gözümdeki o ışık, o heves koptu, vuruldu
Verilen sözler öldü, sadakat can verdi sessizce
Bir yaprak bile kıpırdamaz oldu bu gece
​
Gâm-dîde bir ruhun feryadıdır bu sessizlik
Ne bir ses arar kulaklarım, ne bir kimse, ne bir bizlik
İçimdeki nefreti bile öldürdü bu gidişler
Geriye sadece soğuk, donmuş o bitişler
​
Muhabbetler bitti, dostluklar birer gölge
Riyakarlıklar, yalanlar düştü aynı yere
Gülenler, ağlayanlar, hepsi aynı kefende
Derûn-ı dil sızlıyor bu bedende
Her şey öldü içimde... Bî-kes ü tenhâ
Bir ben kaldım geriye, bir de bu kara sevda
​
Her şey öldü...
Hâmûş artık bu yürek
Daha nicesi gömüldü, bir fatiha gerek...
Sessizlik...
Sadece derin bir sessizlik...