Olduramayanlar Şiiri - İbrahim Halil Tay

Biz olduramayanlar
Güneşli günlerin, papatyaların ya da nisanın hiç bir anlam ifade etmediği kişiler topluluğuyuz
Güçsüzlüğümüzü gerçek ve bütün gücümüzle sevmemize rağmen mümkün olduğu kadar mutsuz olmaktan alırız
Ulaşabildiklerimiz parmak uçlarımızla dokunabildiklerimizden öteye gidemez
Zaten eksikliklerimiz de istediklerimizin gerçekleşmesi için lazım olanlardır
Bu şekilde süre gelen bir hayatın ortasında etrafımız bizden daha kötü durumdakileri bize teselli amacıyla sunan olduranlarla doludur
Olmadı işte karanlığa en çok bu kadar düşebildik
Sonumuz yok ama sonsuz da değiliz
Zamanın birikintilerinde gittikçe silikleşen keder dolu hacimleriz
Biz olduramayanlar
Gözlerimiz pırıl pırıl dolduğunda gülümseyerek ağlamamaya çalışanlarız
Sevilmeyi istemekte haklı bunu birinden beklemekte haksızız
Çünkü Yapamayacaklarımızın gri sınırsızlığı sadece bize ait olmalı
Biz olduramayanlar
İmdat sessizliğini yaşayanlarız.