Oldu Gönlüm Gaip Şiiri - Emrecan Aras

Hayat dediğin dört harfmiş,
Ev dediğin yer, ev değilmiş.
Kimse senin gibi değilmiş,
Unutmaksa tamamen yalanmış.

Her sabah yorgun uyanmak var şimdi;
Göz kapaklarımda senin gölgen.
Yastığım hâlâ sen kokuyor sanki,
Zaman geçse de eksik bir şeyler.

Bir sokakta yürürken
Ansızın çöküyor içime eski bir gülüş.
Kafamı çeviriyorum, sen yoksun,
Ama hâlâ içimde yaşıyorsun.

Başkasının teninde seni aramak ne garip,
Bir yabancıda tanıdık bir sıcaklık ummak
Ve her defasında yeniden yıkılmak...
Çünkü seni ararken oldu gönlüm gaip.

Alkol, biraz uyku ve çokça yalan
Kendimi kandırmaya yetmiyor artık.
Ne içtiklerim, ne kaçtıklarım
Seni içimden söküp atamıyor.

İçerek susturduğum içimdeki çığlık
Her gece yatağımda yankılanıyor.
Ağzımı bıçak açmasa da
Ruhum bağıra bağıra seni istiyor.

Bir insan ölmeden de gömülür bazen;
Adı anılmaz, sesi unutulur.
Ama yaşar bir başkasının içinde...
Hiçbir mezar, yokluğun kadar derin değildir.