Olamazsın... Şiiri - Sait Yalçın

Seni ben Nejla'ya benzetmiştim ya,
Sen onun sıçtığı b*k olamazsın...
Dünyanı ilgimle bezetmiştim ya,
Beni aç bırakıp tok olamazsın...

Karşılık görmeden sevmiştim seni,
Dost düşman herkese övmüştüm seni,
Nankörlük ederek kandırdın beni,
Sen benim ömrüme yük olamazsın...

Aç gözün nedense doymak bilmedi,
Ben sevgi verdikçe duymak bilmedi,
Herkese gülen yüz bana gülmedi,
Kapkara saçıma ak olamazsın...

Bu hikâye bir gün bitecek elbet,
Her tür pisliğine sabret ha sabret,
Gönlüme vebalsin, kalbime külfet,
Ömür törpüme sen çark olamazsın...

Sırra kadem basmak marifet sandın,
Yanımda elleri överek andın,
Aşkımı yok sayıp paraya kandın,
Beni azaltarak çok olamazsın...

Yüreğin pas tutmuş, ruhun nasırlı,
Attığın her adım dokuz kusurlu,
Yalnızca tek bana oldun tavırlı,
Batıla saplanıp hak olamazsın...

Bu sevda ömrüme zarar, dokunur,
Gün gelir benim de sela'm okunur,
İşte o gün eşe dosta yakınır,
Sen benim naşımla pâk olamazsın...

Ahiret yurdudur inan çok yakın,
Kendini ölümsüz zannetme sakın,
Sait'im istersen zilleri takın,
Hesap var o günde yok olamazsın...

01.01.2026 Samsun
Saat : 17:49