Olamadım.. Şiiri - Yağmur Gözlüm Hasret

Ben hiç iyi bir insan olamadım.
Hayatım boyunca nereye dokunsam orada bir kırık bıraktığımı düşündüm. Sanki avuçlarımda görünmeyen bir yangın vardı da, sevdiğim her şeyi istemeden yakıyordum. Kimi zaman bir insanın kalbini, kimi zaman kendi umutlarımı, kimi zaman da geleceğe dair kurduğum o küçücük hayalleri...
İnsan kendini en çok geceleri yargılıyor biliyor musun?
Herkes uyuduğunda, sesler sustuğunda, karanlık odanın içinde sadece kendi vicdanınla baş başa kalıyorsun. İşte o zaman geçmiş, tek tek kapını çalıyor. Söylediğin sözler, söyleyemediklerin, yarım bıraktığın insanlar, yetişemediğin sevgiler... Hepsi birer hayalet gibi karşına dikiliyor.
Ben de yıllardır aynı mahkemenin sanığıyım. Kendimi affedemediğim o kadar çok şey var ki... Bazen aynaya bakıyorum ve karşımdaki insanı tanıyamıyorum.
Derlerdi ki herkesin içinde biraz olsun sevilecek bir yanı vardır. Ben kendi içimde o yanı bulamadım. Belki de bu yüzden hiçbir yere ait hissedemedim.
Kalabalıkların içinde yürüdüm ama hep yalnızdım. İnsanların arasında oturdum ama içimdeki sessizlik hiç dinmedi.
Çünkü ben sevgiyi öğrenemedim. Bir insan sevgi görmeden büyürse, bir gün sevgiyi nasıl vereceğini de unutuyor.
Ben hiç sevilmedim demiyorum belki. Ama sevildiğime inanamadım. Her güzel sözün arkasında bir gün gelecek vedayı aradım. Her sarılışın içinde yaklaşan ayrılığı hissettim. Her gelenin gideceğini düşündüm.
Bu yüzden bana uzanan elleri tutamadım. Beni sevenleri kaybettim. Kalmak isteyenleri korkuttum. Ve sonra dönüp onların gidişine ağladım.
İnsan bazen kendi felaketine dönüşüyor. Ben de öyle oldum.
Dokunduğum her şeyi kırdığımı düşünürken aslında en çok kendimi kırdım. En büyük enkazı kendi içimde bıraktım. Herkese güçlü görünmeye çalışırken içimde küçük bir çocuk yıllardır sessizce ağlıyordu.
Kimse duymadı. Belki ben bile...
Biliyor musun, Bazı insanlar vardır; çocukluğu bitse de yetimliği bitmez. Yaşı büyür ama içindeki eksiklik büyümeye devam eder.
Ben yıllarca bir çift güzel sözü özledim. Birinin gözlerimin içine bakıp "Yoruldun, biliyorum." demesini bekledim. Birinin bana sarılıp "Artık savaşmak zorunda değilsin." demesini istedim.
Ama olmadı.