Öksüz Şiirler Şiiri - Güven Küçük

Gözlerin; mühürlenmiş eski bir zarf gibi durur her gece zihnimin derinliğinde,
Hangi mısraya dokunsam, ucu düğümlenir kalır yine senin o yasaklı isminde.
Zamanın paslı çarkında ezilen şu kırık kalbimle, sığındım bu ıssız sessizliğe;
Sokak lambalarının altında, eski bir sokağın tozlu anılarını savurdum ellerimle.
Seni ne kadar çok özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim...

​Gökyüzünün karanlık bağrına bakıp, adını yıldızlarla ilmek ilmek yazdım,
Belki bir yağmur damlası olur da, süzülüp mahzun bir dua gibi düşersin avucuma.
Kurumuş yapraklar gibi savrulurken hece hece, kendime derin bir kuyu kazdım;
Bu yorgun ve kimsesiz ruhun tüm kırgınlığını, alıp getirdim bugün senin kapına.
Seni özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim…

​Ankara’nın o meşhur, kemik sızlatan ayazı yine acımasızca camlara vurdu,
Ellerim sızladı; ceplerimde sakladığım o kimsesiz ve üşümüş yalnızlığımla.
Ruhumda kördüğüm olmuş, çözülmeyi bekleyen binlerce sitem öylece durdu;
Yüreğim sızladı; ömrümün tam ortasında açtığın o derin ve sessiz karanlığımla.
Seni özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim...

​Hangi kapıyı aralasam bu şehirde, ardında beni amansız hayalin karşılar,
Gölgen bir cellat gibi çöker her sabah, aydınlık bekleyen şu dertli gönlüme.
Sana yazdığım ama gönderemediğim mektupları taşır; kanadı kırık, yorgun kuşlar,
Zehirli bir sarmaşık dolanmış sanki, nefes almayı unutan şu talihsiz ömrüme.
Bir kez daha seni özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim…

​Mevsimler çoktan değişti bak; ellerinle ektiğin o kırmızı güller bile boyun büktü,
Kokun bile terk etti artık bu köhne odayı, anılar birer birer çekilip gitti.
Suskunluğa büründü sana en güzel şarkıları söyleyen o sevda yüklü diller öldü,
Unuttum seninle beraber kurduğum o masalsı dünyayı; bende hükmün artık bitti.
Gururumu ayaklar altına alıp seni özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim...

​Kadere isyan edip, kırık kalemimi senin o bitmek bilmeyen bahanelerinle buladım,
Her satırda astım kendimi; bu sevdanın darağacını kendi kanımla suladım.
Ruhumu bir zamanlar feda ettiğim, senin o dünyalara bedel gülüşünü aradım;
Gönlümün mezarlığına gömdüm seni, her gece gözyaşı döküp ağladım.
Seni ne çok özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim.

​Yollar tükendi nihayet; yorgun ve kimsesiz bir yolcu misali kaldım ortada,
Valizimde sadece senden kalan, içi boşaltılmış bir yığın kirli hatıra.
Dipsiz bir uçurumun en keskin kenarında, son bir defa baktım uzaklara;
Kızıl gözyaşlarımı silerken gömleğimin koluna, ismini fısıldadım esip geçen rüzgârlara.
Seni hala özlediğimi söyleyecektim...
Beni hiç sevmediğini hatırladım,
Vazgeçtim...

​Acıyla mühürleyip isyan ile süslüyorum, sana yazılan her öksüz şiirleri,
Ne senden bir iz kalsın artık bu yürekte, ne de bende sana dair bir umut zerresi.
Kendi küllerimden yeniden doğarım elbet, terk edip çıkarım bir gün içinden bu karanlık geceleri;
Dinsin artık bu yüreğimdeki dinmeyen kan sancısı, sussun kulaklarımı parçalayan ihanetin sesi.
​"Özledim" diye haykırır yüreğimin vaveylası,
Özledim diyecektim,
Vazgeçtim...