Öğüt Şiiri - Yusuf Berkman

Asırlık bir yolun dönüm başındayız, dinle:
Ne doğuya sığabildik, ne batının fikrine.
Bir imparatorluktan devşirip o son nefesi,
Mermere kazıdık hürriyetin saf sesini.
Yorulduk, unuttuk dünün öğrettiği dersleri,
Her zaferin ardından içimizde başlar hırs.

Birinci Öğüt: Hafıza ve İrade
Övünmekle geçmesin ömrün, ceddinle atıyla,
Kök sal toprağa, sarıl ilimle, akılla, vicdanla.
Cehalet sinsi düşmandır, vurur içeriden gizlice,
Körükleme öfkeyi, aklını kılavuz eyle her gece.
Tarih bir medihler kitabı değil, ibret aynasıdır;
Dünü okuyamazsa Türk, bugünde yarın da yanılır.

İkinci Öğüt: Birlik ve Adalet
Ayrı düşmesin eller, kilit vurulmasın öz kardeşliğe,
Renklerin solmasın sakın bu geniş gökkubbede.
Adalet terazisi şaşarsa bir kez bu kadim diyarda,
Yıkılır en sağlam surlar, kalmaz dirlik yuvalarda.
Hakkı üstün tutmayan, özünden çürür derinden,
Kurtul artık kısır çekişmeden, o ucuz sitemden.

Üçüncü Öğüt: İstikamet ve Yarın
Gözün ufukta olsun, ellerin nasırlı çalışmada,
Emanettir bu vatan doğacaklara, sakın satma.
Bırak artık dünün yükünü, dik başını, yürü ileri,
Titre ve kendine gel; sen yazarsın en son kaderi!