Geçtim aynanın karşısına, baktım yüzümdeki çizgilere. Geçip giden yılları gördüm. En çokta suskun yüreğimi, çocuk yüreğimi, düş bahçesinde umutlar satın alırken...
İnsan hiç kendine ağlar mı? En çokta kendine ağlarmış bunu da öğrendim...
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta