O Kadar Çocuk.. Şiiri - Ayşe Tuğçe Şerbetçi

ben kendimi bildim,sen seni
cümlelerime sığmazdı kelimelerim,
yeterki kitlenmesin gözlerin gözlerime
bir ilham,bir buse,bir aşk
burnumda bir gül kokusu
içimde buruk,çocuksu o sevinç
bir ayakkabılarıma bakarım,
bir kendimi gölgemde ararım,
yok yok,ben bilmiyorum kendimi,baksana cümlelerim bile gülünç daha
o kadar büyümemiş,o kadar çocuk..
sırt üstü yatıyorum daha güneşe,kimi zamanda küsüp gidiyorum
bak,o kadar büyümemiş,o kadar çocuğum,
Seni sana anlatmaya kalkıyorum,
küçücük kalbimle
ve sen her seferinde sığmaz olup taşıyorsun
neyi nereye koyayım,sorayım yüzünün güzelliğini nerde saklayayım
ne yapıp edip seni kendimden sakınmayayım
güller bile kıskanırken endamını
ben,başımda sırf kasketimle,neyi nereye koyayım?
vedalarım kime olsun,doğduğum şehire mi,aşkımın bahçelerine mi
ardı ardına sorularımla yaşayayım,
Gözlerim yanıyor,elimi vurduğumda
aklıma eskiler geliyor,ahh o eskiler
neme lazım,her zaman sevindirici değiller
sokağın zulası kadar acımasız,sarınması güç
tekinsiz bir gölgeler gözümde
ağırdır latifeler,kaldıramam,
henüz küçük bir çocuğum ne de olsa
Gramafonlarımı çaldırırım caddelere köşe başlarına
Sadece seni sayıklarım bütün gece rüyalarımda
çıkarım şirazelerden...