O İzin Verirse Şiiri - Mustafa Alp

gecenin adaletli bir yanı var derler,
kimseye sormadan örter yüzleri,
aynı karanlığı serer zenginle yoksulun üstüne,
aynı sessizlikte titrer her kalp.
gündüzün hükmü biter,
isimler silinir kapı eşiklerinden,
ve insan yalnız kalır
kendisiyle ve o görünmeyenle.

uyuyunca geçer gibi olur bazı şeyler,
sanki acı bir sandığa kaldırılır usulca,
kilidi içeriden vurulmuş bir sandığa.
sabah açılacağını bilsen de
gece inanmak istersin geçip gittiğine,
sanki o da seninle uyur gibi ,
o her neyse, o her kimse.

bazen bir hatıradır o,
yarım kalmış bir vedanın gölgesi.
bazen bir suçluluk gibi çöker göğsüne,
nefesini daraltan görünmez bir el.
bazen bir isim olur,
sesini duymaya cesaret edemediğin.
bazen sadece bir korku,
adı konmamış bir ürperti.

gece adildir çünkü kimseyi kurtarmaz,
kimseyi ayırmaz birbirinden.
yalnızlık herkesin payına düşer,
rüyalar bile sıraya girer.
ama bazılarına daha ağır iner karanlık,
bazılarının başucunda daha uzun bekler.
ve bazı geceler
uykuya varmadan önce durur zaman,
sanki bir izin bekler içimizdeki kapı.

uyuyabilirsen tabii.
gözlerini kapatabilmek başka bir şeydir,
kendini susturabilmek başka.
düşünceler geceyi kemiren hayvanlar gibi
dolanır durur odanın içinde.
her biri bir anıya sürtünür,
her biri bir yarayı koklar.
ve sen battaniyenin altında
sanki saklanıyormuşsun gibi yatarsın.

ama o bilir yerini.
o hep bilir.

kapının gıcırtısında saklanır bazen,
duvarın gölgesinde bekler.
bir kelime gibi düşer aklına,
tam dalacakken uykuya.
bir yüz belirir karanlıkta,
ya da bir cümle geri döner
çoktan unutuldu sandığın yerden.

o izin vermezse
uyku gelmez.
gözkapakların ağırlaşsa bile
ruhunun kapısı aralık kalır.
bir nöbetçi gibi dikilir başında,
ne olduğunu söylemeden
orada olduğunu hatırlatarak.

bazen sorarsın kendine,
bir insanın içinde kaç kişi yaşar?
hangisi uyur gerçekten?
hangisi sabaha kadar uyanık kalır?
hangisi affeder, hangisi cezalandırır?
ve hangisi gecenin adaletini dağıtır
sessiz mahkemelerde?

çünkü gece yargıç gibidir biraz,
itiraz kabul etmez.
savunmanı fısıldarsın yastığa,
delillerin gözyaşıdır sadece.
ve karar hep ertelenir sabaha ,
ama ceza çoktan çekilmiştir.

uyku bir barış gibi gelir bazen,
sanki bir el uzatılmış gibi içinden.
nefesin yavaşlar,
zamanın kenarına tutunursun.
tam düşecekken karanlığa
bir şey geri çeker seni.

belki bir pişmanlık,
belki bir eksiklik,
belki bir sevda kalıntısı.
belki sadece sen.

ve anlarsın ki
gecenin adaletli yanı varsa eğer,
o da şudur.
hiç kimse kendinden kaçamaz.
hiç kimse kendi içindeki yabancıyı
kapı dışarı edemez.

uyuyunca geçer gibi olur yine de.
sabah unutturur çoğunu.
güneş suç ortağıdır hafızanın,
ışık yalanları daha inandırıcı kılar.
gülümsemek kolaylaşır kalabalıkta,
sesler bastırır iç sesini.

ama gece geri gelir.
her defasında geri gelir.

ve sen yatağına uzandığında
karanlık yine eşitlenir herkes için,
sessizlik yine paylaşılır.
ama o yine sana daha yakındır
herkesten.

gözlerini kaparsın usulca,
içinden bir dilek geçer belki.
bu gece de uyuyabilsem.

o her neyse, o her kimse,
biraz merhamet etse.

çünkü gece adildir gerçekten ,
uyuyabilirsen.
ve her şey geçer gibi olur
o izin verirse.